یادت عجیب می وزد

یادت عجیب می وزد و غم عجیب تر

شعرم غریب می شود و من غریب تر

امشب دوباره یاد تو را موج می زند

دریا چه بی قرار و دلم بی شکیب تر

... پُر می شود خیال تو هر لحظه در فضا

اما منم ز خاطره ها بی نصیب تر

نیلوفرم شدی که به مرداب می تنید

حالا - گلم! - که یاد تو شد دلفریب تر

آدم نمی شوم - نه - ولی دستِ من که نیست

ها؟ می کشی به وسوسه، زیبای سیب تر!؟

صدها هزار بار تو را دوره کرده ام

در کوچه های فاصله گـــَرد ، عنقریب تر

آتشفشان ِ مُرده شدم ، داد می زنم

اما فقط سکوت خودم را مهیب تر

این درد ها به قافیه آتش کشیده باز

از شعله های بخت خودم نانجیب تر

ابراهیم کشاورز صفری (ققنوس)